Piotruś i wilk. Reinterpretacja

koncept, choreografia, reżyseria:
Rafał Dziemidok
światło, przestrzeń, kostiumy:
Ewa Garniec
adaptacja muzyczna:
Oliver Schneller
produkcja:
Marta Zientkowska
wykonawcy:
Florian Bücking, Bartosz Figurski, Rafał Dziemidok, Magdalena Jędra, Tatiana Kamieniecka, Raisa Kröger
premiera:
20.09. 2014 w Warszawie w ramach Festiwalu WarSoVie.

Projekt wspierany przez Culture.pl



Piotruś i Wilk Siergieja Prokofiewa to dzieło wyjątkowo dobrze wpisujące się w podaną przez Susan Sontag w Notatkach o kampie definicję sztuki klasycznej. Jest piękne, zrozumiałe, bez podtekstów, nie epatuje ekspresją inną, niż ta zawarta w estetyce i stylu kompozycji oraz w wirtuozerii wykonania.

W projekcie Piotruś i Wilk. Reinterpretacja narracja ta zostaje zderzona z metodami pracy i gustami typowymi dla sztuki współczesnej (deformacja, redukcja, potoczność). Czy jest możliwe współistnienie klasyczności i współczesności w jednym przedstawieniu, skoro wszystkie atrybuty sztuki klasycznej są przez sztukę współczesną w całości zanegowane?

Ponadto, w szerszym kontekście, sztuka w ogóle (klasyczna, współczesna i kampowa) jest dziś w kulturze odizolowanym wątkiem, którego jego w założeniu główny konsument – zwykła widownia – nie kocha, nie lubi i nie szanuje. Artyści wszystkich dziedzin i wszystkich nurtów sztuki wysokiej tworzą więc sami dla siebie, swoich producentów, oraz dla wąskiego grona koneserów, nieudolnie, acz heroicznie próbując przekonać wszystkich dookoła, że ma to jakikolwiek sens. Można powiedzieć, że sztuka per se stała się narracją nieproszoną, narracją „obcego”. Co powstanie/zostanie ze zderzenia dwóch nieznoszących się wzajemnie kulturowych prądów z żywiołem zwykłych przechodniów?