Kantor_Tropy: COLLAGE

koncept i reżyseria:
Katarzyna Pastuszak
choreografia:
Katarzyna Pastuszak, Yuko Kawamoto
kompozycja muzyczna i wykonanie muzyki na żywo:
Joanna Duda i Jan Młynarski (J=J)
wykonanie:
Ishimoto Kae, Kawamoto Yuko, Rui Ishihara, Katarzyna Pastuszak, Agnieszka Kamińska, Aleksandra Śliwińska, Daniela Komędera, ICHI-GO, Jan Grządziela/Przemysław Jurewicz
obiekty:
Adriana Majdzińska, Grażyna Tomaszewska-Sobko
kostiumy:
Daisuke Tsukuda
reżyseria świateł:
Bartosz Cybowski
premiera:
14.10.2015, Nowa Synagoga – Gmina Żydowska Wyznaniowa w Gdańsku

Projekt realizowany przez Katarzynę Pastuszak w ramach stypendium „Młoda Polska 2015” Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i dofinansowany ze środków Miasta Gdańsk.



Spektakl łączący taniec współczesny, taniec butō, sztuki wizualne i muzykę nowoczesną. Przedstawienie miało premierę w październiku 2015 w Gdańsku roku w ramach polsko-japońskiego projektu Kantor_Tropy realizowanego przez Amareya Theatre & Guests w ramach „Roku Tadeusza Kantora” przy wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i Urzędu Miasta Gdańsk.

Spektakl został bezpośrednio zainspirowany głęboką i nieopisaną dotąd relacją między tańcem ankoku butō Hijikaty Tatsumiego – kluczowej postaci japońskiej awangardy a koncepcjami estetycznymi i praktyką artystyczną Tadeusza Kantora. W spektaklu udział biorą artystki Teatru Amareya, Daniela Komędera, Jan Grządziela oraz japońscy tancerze butō – Yuko Kawamoto, Kae Ishimoto, Ichi Go, Rui Ishihara. Muzykę skomponowali i wykonują na żywo Joanna Duda i Jan Młynarski (J=J). Autorem kostiumów jest japoński projektant – Rebelis (Daisuke Tsukuda), zaś obiekty zaprojektowały rzeźbiarki – Adriana Majdzińska i Grażyna Tomaszewska-Sobko. Spektakl jest niewątpliwie jedną z ciekawszych propozycji w aktualnym krajobrazie polskiego tańca, nieustannie dialogującego z własną historią i duchem czasów. W 2016 spektakl Kantor_Tropy: COLLAGE zwyciężył w kategorii „Najlepszy spektakl OFF-OFF” w rankingu „Gazety Świętojańskiej”.

„Działając w oddaleniu geograficznym, Hijikata i Kantor podejmowali tematy pamięci, śmierci i rozkładu. Kantor za pośrednictwem śmierci wydobywał życie, Hijikata w swoim ankoku butō ukazywał piękno brzydoty. W nader precyzyjnie skomponowanym obrazie scenicznym obaj próbowali jednocześnie wskrzesić coś co przeminęło i ukazać kruchość człowieka stojącego wobec nas – tu i teraz. Idąc śladami Kantora i Hijikaty,szukamy punktów stycznych dla nas – osób urodzonych na przełomie 1970/80. Wybieramy trzy ważne daty – 1945, 1986, 2011 – i stawiamy pytanie kim jest człowiek pokryty pyłem przeszłości, człowiek ery psychologicznego, cyfrowego i ekologicznego zanieczyszczenia.” Katarzyna Pastuszak