Śmierć Ofelii

Teatr Gestu i Ruchu

tańczy:
Marta Pietruszka
choreografia:
Olga A. Marcinkiewicz, Marta Pietruszka
muzyka:
Antonio Vivaldi, Henry Purcell, John Adams
czas trwania:
23 min.
premiera:
1998


Inspirację do spektaklu Śmierć Ofelii stanowiła Mimika... Wojciecha Bogusławskiego – XIX-wieczny podręcznik dla adeptów sztuki aktorskiej, będący zbiorem skodyfikowanych gestów i póz teatralnych, opowiadających podstawowym stanom emocjonalnym, takimi jak gniew, smutek i radość. Jest to podręcznik martwych dzisiaj gestów i sztucznych układów ciała, które wówczas stanowiły reformatorski krok w kierunku prawdy psychologicznej.

Punktem wyjścia przedstawienia stał się monolog szalonej Ofelii zaczerpnięty z egzemplarza Bogusławskiego, „przetłumaczony” na język gestów Mimiki... zgodnie z instrukcjami oddzielnego rozdziału, poświęconego scenicznemu ukazaniu szaleństwa. Odgrywane jest więc podwójne szaleństwo – Ofelii Szekspira oraz szaleństwo postaci teatru Bogusławskiego. Tematem przedstawienia jest portret psychologiczny postaci ulegającej rozpadowi osobowości na społeczną, dworską oraz uczuć i instynktów. Śmierć poprzez formę odrzucenie i zniszczenie wszystkiego, co poza konwencją, w tym przypadku społeczną, dworską. Wychodzi, obłąkana Ofelia w lustrze widzi samą siebie – jej portret ulega coraz większym zniekształceniom aby na końcu, jako samodzielnie istniejąca postać wtargnąć do przestrzeni przed lustrem. Tutaj, w stelażu – schemacie stroju dworskiego, w pokoju zaznaczonym również jako schemat, następuje ostateczny rozpad jej tożsamości – jak półautomat powtarza martwe gesty Bogusławskiego.