New (Dis)Order

choreografia:
Ramona Nagabczyńska (z dużym wkładem twórczym tancerzy)
światła:
Jan Cybis
muzyka:
Chinawoman, NEU!,Nisennenmondai, Ścianka, David Bowie
występują:
Magdalena Jędra, Mariusz Raczyński, Anita Wach
Partnerzy:
Fundacja Ciało/Umysł, Fundacja Burdąg, Komuna//Warszawa

Spektakl został zrealizowany dzięki stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (MKiDN)



Taniec rockowy był zazwyczaj wybujały i w anarchistyczny sposób skomplikowany. Taniec teatralny był zaś minimalistyczny, był tańcem pieszych. Popularny żart podsumowywał tę sytuację: We wczesnych latach 60-tych ludzie szli na koncert taneczny by popatrzeć jak inni stoją. Po koncercie wszyscy razem szli na imprezę potańczyć.
Cynthia Novack, Looking at Movement as Culture.

Spektakl to pętla energii idąca z muzyki w ciała performerów i stamtąd kontynuująca swoją drogę jako impuls do podejmowania przez performerów kolejnych działań ruchowych. Charakter tych działań przeskakuje pomiędzy spontanicznością a cytatem, intymnością a hedonizmem, wyzwoleniem a destrukcją i zaraża widza nie tylko energią i napięciem, ale też empatią. Dzięki subtelnemu wpleceniu estetyki tanecznej w działania, widz odnosi wrażenie jakby brał udział w imprezie, a nie spektaklu tanecznym.

Autopojetyczny system odtwarzania energii i budowania napięcia zawarty w New (Dis)Order, mógłby trwać w nieskończoność. Ale każda impreza musi się kiedyś skończyć, pozostawiając po sobie ślad.